مهر ختم بر آن نموده گذاشته ، و به همين آيه اشاره كرد عمر در اين عبارت كه حسبنا كتاب اللَّه . پس اگر آن حضرت در اين حالت چيزى جديد كه سابق در كتاب و شريعت نيامده بنويساند موجب تكذيب اين آيه خواهد بود ، و آن محال است ، پس مقصد آن حضرت در اين وقت نيست مگر تأكيد احكامى كه سابق قرار يافته ، و تأكيد آن حضرت ما را بيشتر و چسبان‌تر از تأكيد حق تعالى در وحى منزل خود نخواهد بود پس در اين وقت چه ضرور است كه آن حضرت اين مشقت زائد كه چندان در كار نيست ، بر ذات پاك خود گوارا نمايد ، بهتر كه در آرام و راحت بگذارد ، و اين لفظ كه : « ان رسول اللَّه قد غلبه الوجع و عندنا كتاب اللَّه حسبنا » صريح بر اين قصد گواه است . پس معلوم شد كه رد حكم پيغمبر را در اين ماجرا نسبت بعمر كردن كمال غلط فهمى و نادانى ، يا كمال عداوت و بغض و عناد است ] [ 1 ] . انتهى . عاقل المعى را بايد كه باندك امعان در اين كلام غرابت نظام تأمل كند ، و دريابد كه چگونه شاهصاحب بهواى مذهب ، و مزيد جسارت ، و قلت مبالات ، و فقد اعتناء و كثرت جزاف ، شريك خليفهء ثانى در دو استخفاف گرديده ، بكمال اهتمام و تأكيد و تكرير عبث و بىفائده بودن وصيت و تأكيد آن حضرت را ثابت كرده ، و بر رأى عمر ، كه مانع از وصيت و تأكيد گرديده ، صد آفرين و هزار تحسين فرستاده ، و بقول خود تأكيد آن حضرت بيشتر و چسبان‌تر از تأكيد حق تعالى در وحى منزل نخواهد

--> [ 1 ] تحفهء اثنا عشرية : 454 .